Opmaat

Voorbij ideeën over
goed en kwaad
is een veld.
Daar zal ik je ontmoeten.

Rumi, 13e eeuw

Gemeenschapszin

De autonome mens die zichzelf wetten oplegt en verantwoordelijkheid neemt, is een christenmens. Het is een mens die op de kwaliteit van zijn gevoelens, gedachten en daden let en zodoende het wezen van de gemeenschap voedt.

We zouden kunnen zeggen dat overal waar christengemeenschap ontstaat, mensen ook levenskrachten met elkaar delen. En iedere keer wanneer een bepaald iemand vanuit deze gemeenschap van christenen ontrouw handelt, beloften niet naleeft, iemand anders veroordeelt, verloochent of zwart maakt, dan wordt aan deze gemeenschap in zekere zin schade berokkend, dan is het als een ‘stille’ echtbreuk. We zouden de veroorzaker van het leed kunnen veroordelen en hem of haar met verwijten kunnen bekogelen, stenigen.

Maar echt christelijk is het pas wanneer ieder voor zich besluit om de ander die afvallig was, mee te dragen, te verdragen en te vergeven.
Want de kracht die dit mogelijk maakt is de substantie van Christus zelf: de liefde tot het wezen van alle dingen. Hij draagt, hij ordent en geneest dat wat ziek is en verheft alles tot een hogere gemeenschapszin.

Paul-Philippe Stevens